Over Floris
De vraag waarmee ik vandaag werk, is niet achter een bureau ontstaan. Ze groeide langzaam uit mijn eigen leven: uit wat hielp, wat ging knellen en wat ik lange tijd niet kon zien.
Het is geen methode die ik op anderen leg. Het is een manier van kijken die nog steeds verandert.
Ik woon en werk met mijn vrouw Doreen en onze vier kinderen in Zuid-Portugal.
Jarenlang dacht ik dat mijn werk over vrijheid ging. Ik zocht haar in herstel, geloof, ondernemerschap en autonomie. Iedere vorm gaf ruimte en liet later ook haar grens zien.
Langzaam kwam een andere vraag naar voren. Verdeling begint niet altijd tussen mensen. Ze kan beginnen wanneer iets niet past bij wie we denken te moeten zijn, bij een groep niet gezegd kan worden of in een systeem geen plaats krijgt.
Wat daar geen plaats krijgt, verdwijnt niet. Het werkt door in wat we zien, in relaties en in de systemen die we samen maken. Vrijheid bleek geen vertrekpunt, maar een mogelijke vrucht van minder hoeven uitsluiten.
Uit die ervaringen groeide de lens van waaruit ik nu werk.
Die manier van kijken loopt door mijn mentorschap, Syntrociety, de digitale producten die ik bouw en mijn werk als Flourish.
Mijn reis
Ik groeide op op een boerderij, waar geloof en plicht veel woorden kregen en gevoel weinig. Mijn moeder stierf toen ik veertien was. Ik trok me terug en leerde delen van mezelf buiten mijn bewustzijn te houden om verder te kunnen. Daar kreeg verdeeldheid voor het eerst een persoonlijke vorm: naar buiten aangepast, vanbinnen afgesneden van wat ik voelde.
Verdoving bracht me bij verslaving en dakloosheid. Herstel begon toen ontkennen niet meer werkte. Ik ontdekte dat afwijzen niet bevrijdt. Wat geen plaats krijgt, blijft ons sturen.
Later zocht ik vrijheid in geloof en ondernemerschap. Binnen mijn digitale bureau experimenteerden we met autonomie en zelfsturing. Daar zag ik hoe organisaties dezelfde menselijke patronen zichtbaar maken: controle, afhankelijkheid, behoefte aan erkenning en moeite om verantwoordelijkheid te delen.
Ik liet mijn bedrijf failliet gaan toen een veilige overname niet goed voelde. Later verhuisden Doreen en ik met onze kinderen naar Portugal, zonder uitgewerkt plan. Die keuzes leerden me dat vrijheid niet betekent dat er geen gevolgen zijn. Ze vraagt dat je de prijs wilt dragen van wat voor jou klopt.
Alles wat ik nu doe, onderzoekt dezelfde vraag in een andere vorm. In gesprekken, gemeenschappen, software en muziek kijk ik naar wat wel en niet mag meedoen, en wat er verandert wanneer we minder tegenover onszelf en elkaar staan.
Lees over het boekIk heb geen sluitend systeem voor mensen of groepen. Wel zie ik steeds opnieuw dat wat buiten beeld raakt, invloed houdt.
Niet alles is waar of goed. Niet alles hoeft gevolgd te worden. Maar wat onderzocht mag worden, hoeft minder vaak via de achterdeur mee te sturen.
In relaties, organisaties en gemeenschappen zie ik dezelfde beweging. Verschil wordt hard wanneer veiligheid, identiteit of macht verhindert dat relevante informatie nog mee kan doen.
Vrijheid ontstaat dan niet door alles achter ons te laten. Ze groeit wanneer we minder hoeven uit te sluiten om te kunnen handelen. Op de homepage komen de verschillende vormen van dit onderzoek samen.
Ik schrijf om woorden te vinden voor wat zich in mijn leven bleef herhalen. Niet om iemand van een visie te overtuigen.
Misschien herkent iemand hierin iets van zichzelf: een patroon, een vraag of iets wat nog geen taal had. Als dat gebeurt, heeft deze website haar werk gedaan. Op het blog staan losse voorstudies; in het boek probeer ik de langere lijn te vinden.
Sta je voor een keuze die je niet langer op je vertrouwde manier kunt maken? Dan kunnen we onderzoeken wat je ziet, wat je toelaat en wat je bereid bent te dragen.
Lees over MentorWat tussen mensen zichtbaar wordt, kan beginnen met iets wat in onszelf geen plaats krijgt.
Niet alles is waar of goed. Niet alles hoeft gevolgd te worden.
Vrijheid groeit wanneer we minder verdeeld leven. Zij is niet het vertrekpunt.
Ook de mentor. Dezelfde vragen blijven terugkomen.